μετακομισαμε στο http://samosbook.blogspot.com

     Σε αυτό το blog πάντα αναλύουμε μερικά από τα πολιτικά θέματα της επικαιρότητας. Το μεγάλο ποσοστό του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές της Ν.Δ δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Πόσοι προβλέπουν ακόμα άραγε το ενδεχόμενο διάσπασης; Ποιοι είναι αυτοί που με τα παλαιοκομματικά μυαλά τους και νοοτροπίες καθορίζουν/καθόριζαν τις τύχες ενός κόμματος; Τελικά πόσοι από τα μεγάλα στελέχη των μεγάλων πολιτικών παρατάξεων έχουν επίγνωση της δύναμης της φωνής του κόσμου του διαδικτύου; Πόσοι έχουν επίγνωση της φωνής της ελληνικής κοινωνίας που βαδίζει για το 2010; Ποιοι ήταν αυτή που έκαναν τη κοινωνική ευαισθησία και τη φιλολαϊκή πολιτική προνόμιο μόνο των αριστερών κομμάτων;

       Η νίκη Σαμαρά (που κανονικά, βάση προσέλευσης κόσμου, είναι μεγάλη νίκη της ίδιας της Ν.Δ) είναι η κατα κάποιο τρόπο μία απάντηση του απλού Νέοδημοκράτη στην αίσθηση ότι η εξουσία είναι θέμα οικογενειακής υπόθεσης. Για την ακρίβεια έτσι ξεκίνησε, αρχικά, η ανοδική πορεία του. Μεταλλάχτηκε όμως σε κάτι με πραγματική δυναμική και ουσία που συσπείρωσε και έδωσε ελπίδα σε εκατοντάδες χιλιάδες (και κυρίως νέους και ενεργούς) φίλους του κόμματος. Έδωσε ελπίδα ο Αντώνης για πολλούς νεοδημοκράτες. Μέχρι εκεί όμως, ακόμα τουλάχιστον…Οι εσωκομματικοί αντίπαλοί του τον κατηγορούν ακόμα για το  όποιο παρελθόν του. Το ότι ήταν ένα παρελθόν ‘της ρήξης’, δε του έκανε απαραίτητα όμως κακό, όπως αποδεικνύεται τελικά. Ακόμα και οι δύσπιστοι ψηφοφόροι αρχίζουν και βλέπουν με καλό μάτι την εκλογή του και αυτό το εισπράττει κάποιος εύκολα με μία βόλτα στο διαδίκτυο… Μή το ψάχνετε…Ακόμα και ο συμπαθέστατος Άρης Σπηλιωτόπουλος δε μπορούσε να κρατήσει την ορμή του κόσμου στη ΄Β Αθηνών, στην εκλογική περιφέρεια που όλοι (πλην Παναγιωτόπουλου) οι βουλευτές (εκλεγμένοι και αυτοί πριν λίγο καιρό από τον ίδιο αυτό λαό) υποστήριξαν φανερά τη Ντόρα. Μεγάλη και ανεπανάληπτη υπόθεση (υπό όλες αυτές τις συνθήκες) να τυχαίνει τέτοιας αποδοχής ο νέος πρόεδρος του κόμματος. Σε προηγούμενες αναρτήσεις μας είχαμε εξηγήσει όλο αυτό το ρεύμα Σαμαρά. Δε θα επανέλθουμε. Θα ευχηθούμε απλά καλή επιτυχία στο δύσκολο αγώνα του νέου προέδρου, που θέλει να ξαναχτίσει τις δομές της παράταξης, αποφεύγοντας (ελπίζουμε) τις υπερβολές μιας μικρής μερίδας ακραίων οπαδών (αν είναι δυνατόν κάποιοι να πιστεύουν ότι το κόμμα έγινε πιο δεξιό- Η ΝΔ είναι, ήταν και θα παραμείνει ένας μεγάλος ευρωπαϊκός, σύγχρονος Κεντροδεξιός χώρος), να ακουμπήσει τον απλό πολίτη, να μη γίνει άλλος ένας περαστικός της εξουσίας. Όπως δήλωσε πρόσφατα και ο ίδιος σε τηλεοπτική του συνέντευξη, δεν δέχεται ότι η κοινωνική ευασθησία είναι προνόμιο των πιο αριστερών πολιτικών παρατάξεων...

       Για τη Ντόρα τώρα. Ένα μεγάλο μπράβο για τον τρόπο που υποδέχτηκε το απότελεσμα. Το λέγαμε και από παλιά. Είναι άδικη η ταύτισή της με τα όποια ‘άσχημα’ του Κων/νου Μητσοτάκη. Το θέμα ‘οικογενειοκρατίας’ απασχολεί εδώ και καιρό τη κοινωνία- καλώς ή κακώς η Ντόρα έπρεπε να πολεμήσει και αυτό. Η Μπακογιάννη το λέμε και το ξαναλέμε…έχει τη δικιά της σχολή. Ίσως να αδίκησε επικοινωνιακά τον εαυτό της με την επιχειρηματολογία της, όσον αφορά το πολιτικό παρελθόν του Σαμαρά. Η παραδοσιακή της επίσης στήριξη από κλασσικά παλαιοκομματικά στελέχη δεν τις έκανε απαραίτητα καλό. Ο ρόλος της μέσα στη Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά μπορεί και πρέπει να είναι ισχυρός και πρωταγωνιστικός. Ο κόσμος (στη πλειοψηφία του) πάντα την έβλεπε θετικά. Είναι αγωνίστρια και είναι τιμή για τη Νεα Δημοκρατία που έχει μία τέτοια γυναίκα μέσα στη παράταξή της. Ας κοιτάξει μπροστά. Άλλωστε, ήδη με τις πρώτες τις δηλώσεις μετά την ήττα, κέρδισε τη συμπάθεια πολλών που δε τη ψήφισαν. Να μείνει κοντά στον απλό νεοδημοκράτη ψηφοφόρο και να δείξει ότι έχει παρόν και μέλλον μέσα στη παράταξη. Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουν κάποιοι πολιτικοί υποστηρικτές της και να δηλώνουν ότι ήταν λάθος που δέχτηκε την εκλογή από τη βάση! ΄Αλλοι πάλι φίλοι της υποστηρίζουν ότι δεν ανέβασε αρκετά τους πολιτικούς τόνους. Τι έπρεπε να κάνει δηλαδή; Να χάσει τη πολιτική της αξιοπρέπεια; Το ρεύμα Σαμαρά ήταν τέτοιο που δεν υπήρχε γυρισμός. Όσο πιο γρήγορα το δεχτείς , τόσο πιο χρήσιμος μπορείς να είσαι στη πραταξή σου. Άλλωστε το περιβόητο άνοιγμα στο μεσαίο χώρο (λίγο ή πολύ) η ΝΔ το χρειάζεται και πάντα θα το χρειάζεται αν θέλει να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας. Ξαναλέμε, αυτοσκοπός δεν είναι η εξουσία. Σκοπός είναι να συμμετέχεις ενεργά σε αυτή, για τη πρόοδο και ανάπτυξη της χώρας.

http://samosforum.blogspot

Είναι μία εκλογή προέδρου που ποτέ άλλοτε δεν έχει διχάσει περισσότερο το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Έχουν γραφτεί πολλά στον ελεύθερο χώρο προσωπικών απόψεων του διαδικτύου για τις δύο αυτές προσωπικότητες. Είναι αλήθεια ότι μετά το ταπεινωτικό αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών και τη γενναία αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή οι ψηφοφόροι και φίλοι του κόμματος βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να ψάχνουν με αγωνία τον επόμενο αρχηγό-ηγέτη . Οι επιλογές πιο λίγες από ποτέ. Τόσα και τόσα ονόματα που άλλοτε θα έδιναν ελπίδα και αισιοδοξία είχαν ήδη καεί για διαφόρους λόγους το καθένα. Η επιλογή εκείνη τη χρονική στιγμή της Ντόρας έμοιαζε μονόδρομος. Ποιός ή ποιά αλήθεια περίμενε ότι η επιλογή Σαμαρά θα είχε τέτοιο ρεύμα που θα ισχυροποιούταν μέρα με τη μέρα; Ελάχιστοι. Δε θα μπω στη διαδικασία να κάνω την κλασσική ιστορική αναδρομή του παρελθόντος. Ούτε να αναλύσω το ιδεολογικό στίγμα και σύνθημα του καθενός. Τα περί ιδεολογικού χαρακτήρα του κόμματος είναι γνωστά (μερικές φορές και ανούσια), και ο καθένας σχεδιάζει τις στρατηγικές του (βλέπε κίνηση Αβραμόπουλου που κλείνει τη τρύπα αριστερά του Σαμαρά). Σίγουρα και αυτά θα παίξουν το ρόλο τους στο τελικό αποτέλεσμα. Οι μισοί ίσως να πουν τον Αντώνη προδότη, οι άλλοι μισοί θα απαντήσουν ότι ο ίδιος δε ξεπουλήθηκε, ότι αναγκάστηκε να φύγει από το κόμμα και να κάνει τη δική του πολιτική κίνηση. Οι μισοί (ίσως και περισσότεροι) θα πουν ότι η Ντόρα Μπακογιάννη παρέμεινε πιστή στρατιωτίνα του κόμματος τις δύσκολες στιγμές, οι άλλοι μισοί θα υποστηρίξουν ότι η Ντόρα Μητσοτάκη έφερε με τους μηχανισμούς της το κόμμα στη δυσάρεστη αυτή θέση σήμερα.

Το άρθρο αυτό έχει σαν σκοπό να εξηγήσει το ρεύμα Σαμαρά. Αρχίζοντας θα λέγαμε ότι αυτό το ρεύμα δεν υποστηρίζεται από τα ηγετικά χαρακτηριστικά του ‘Αντώνη’ όπως οι περισσότεροι οπαδοί του βροντοφωνάζουν. Η επιλογή του έρχεται σε μία εποχή που το πολιτικό σύστημα περνάει βαθιά κρίση. Σε μία εποχή που ο απλός πολίτης είναι αηδιασμένος από τους πολιτικούς, που στο άκουσμα των πατροπαράδοτων ονομάτων δε συγκινείται. Οι καιροί που ο γιός διαδεχόταν το πατέρα ή ο ανιψιός το θείο, δείχνουν να τελειώνουν. Οι κοινωνία μας απλά (μερικές φορές και άδικα) τους γυρνάει πλέον τη πλάτη. Γι’ αυτό λοιπόν και ο Σαμαράς ανεβάζει δυναμική. Συσπειρώνει τα απογοητευμένα πρόσωπα της δεξιάς παράταξης, παραμένει άφθαρτος, δημιουργεί νέα δεδομένα και δίνει μία αναπάντεχη ελπίδα στους ψηφοφόρους του κόμματος. Ποιος θα το περίμενε; Ο άνθρωπος που η μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών της ΝΔ το 1993 δε ήθελε ούτε να τον βλέπει μπροστά της, μεταμορφώνεται σε δύναμη εξουσίας και προοπτικής και εμφανίζεται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις μπροστά από τη Ντόρα Μπακογιάννη, τη γυναίκα που με τη προσωπικότητά της γέμιζε τόσα χρόνια τα κενά του κόμματος που άφηναν άλλοι. Ο κόσμος πλέον γυρνάει τη πλάτη σε οτιδήποτε συνδέεται με κλασσικά ονόματα, σύμβολα εξουσίας και οικογενειακής διαδοχής. (Γι’ αυτό και μετά το Γιώργο Παπανδρέου τα πράγματα θα είναι αλλιώς ΚΑΙ για το ΠΑΣΟΚ). Ο κόσμος γυρνάει τη πλάτη σε παλαιοκομματικές αντιλήψεις (όπως αυτό με το 'μαντρί'). Κακά τα ψέματα, η ήττα στις τελευταίες εκλογές για τη ΝΔ δεν ήταν ήττα του Κώστα Καραμανλή. Ήταν η ήττα των ανθρώπων γύρω από αυτών. Ένα από αυτά ήταν και η Ντόρα (και μάλιστα με πρωταγωνιστικό ρόλο όπως λέγεται). Αν όλη αυτή η διαδικασία γινόταν 10 χρόνια πριν, δε θα υπήρχε αντίπαλος για τη κόρη του Κων/νου Μητσοτάκη. Ίσως άργησε τελικά να συμβαδίσει με τα ‘θέλω’ της κοινωνίας. Και ίσως για τον Σαμαρά να μην υπήρχε πιο κατάλληλη στιγμή για να μπει στη κούρσα της διαδοχής, από τούτη τη χρονική συγκυρία.

Αν η Ντόρα δε κουβαλούσε τη βαριά και αποκρουστική (για πάρα πολλούς) Μητσοτακική ταμπέλα σίγουρα ακόμα και τώρα θα ήταν με διαφορά πρώτη επιλογή. Ίσως και να είναι άδικο για την ίδια που καλείται να αντιπροσωπεύει ονόματα του παρελθόντος. Ο κόσμος δε θέλει να θυμάται αυτούς που τον κυβέρνησαν (με ελάχιστες εξαιρέσεις), θέλει το άφθαρτο και το καινούργιο. Και ο το αγαπημένο παιδί του Αβέρωφ αντιπροσωπεύει αυτό το ρίσκο. Σε τέτοιες εκλογικές μάχες, συνήθως, κερδίζει αυτός που έχει να χάσει τα λιγότερα…